List do Świętego Mikołaja 23/2025
Drogi Mikołaju,
piszę do Ciebie Kotka Sendi. Piszę powoli, bo czasem brakuje mi tchu, a serce bije szybciej niż powinno. Pamiętam jednak, że warto pisać. Mój przyjaciel zza Tęczowego Mostu pisał do Ciebie co roku. Zawsze prosił o to samo: żeby, gdy będzie odchodził, nie bolało. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że kiedyś i ja będę miała w sercu taką samą prośbę.
Pamiętam, że kiedyś miałam dom. A potem był już tylko zimny, ciemny korytarz i zamknięte drzwi. Cisza była głośna, a strach nie dawał spać. Myślałam, że nikt już po mnie nie przyjdzie. I wtedy przyszli ludzie. Zabrali mnie z tego miejsca i dali mi dom tymczasowy — ciepły, spokojny, pełen zapachów miłości. Po raz pierwszy od dawna mogłam zasnąć bez lęku.
Teraz, Mikołaju, jestem bardzo poważnie chora. Mam chłoniaka. Często się duszę, mój oddech świszczy, a każdy wdech bywa trudny jak wspinaczka pod stromą górę. Są dni, kiedy tylko leżę i słucham, jak bije moje serce, zastanawiając się, czy jutro jeszcze będę mogła mruczeć. Nie wiem, czy dożyję następnych świąt.
Dlatego w tym roku nie proszę o zabawki, poduszki ani cuda. Proszę Cię tylko o jedno, najważniejsze — kiedy nadejdzie na mnie mój czas, proszę, żeby nie bolało. Nic więcej nie potrzebuję. Naprawdę.
Mam ludzi, których kocham całym swoim kocim sercem. I oni kochają mnie. Obiecali, że nie pozwolą mi cierpieć. Wiesz, Mikołaju, moja ciocia często mówi, że gdyby mogła, wzięłaby na siebie cały mój ból. Kiedy to mówi, przytulam się do niej najmocniej jak potrafię i wtedy na chwilę oddycha mi się lżej.
Jeśli jednak zostałoby Ci jeszcze coś w worku… to mój koci przyjaciel chciałby bardzo poprosić o karmę specjalistyczną gastro. Jest trochę wstydliwy i bał się napisać sam, więc poprosił mnie. Ja się nie wstydzę — bo wiem, że proszenie też jest oznaką miłości.
Dziękuję Ci, Mikołaju, że słuchasz takich cichych listów. Jeśli kiedyś zobaczysz małą kotkę, która przechodzi przez Tęczowy Most spokojnie i bez bólu — wiedz, że to będę ja. A jeśli jeszcze zostanę trochę dłużej, obiecuję mruczeć tak głośno, jak tylko pozwoli mi oddech.
Z miłością, wdzięcznością i nadzieją
Twoja
