List do Świętego Mikołaja nr 17/2025
Mój Kochany Mikołaju 
Pisze do Ciebie mała koteczka o imieniu Łatka. Urodziłam się w zimnym garażu razem z moim rodzeństwem. Byliśmy bardzo słabi, każdy z nas walczył z kocim katarem, a mamusia przychodziła coraz rzadziej… Było nam ciężko i często się bałam.
Pewnego dnia pojawiła się dobra ciocia–karmicielka. Zauważyła, że potrzebujemy pomocy, i zaczęła szukać dla nas bezpiecznego miejsca. Trafiliśmy do domu tymczasowego — tam było ciepło i milutko, ale nie mogliśmy zostać na zawsze. Moje rodzeństwo znalazło już swoje domki… tylko ja wciąż czekam.
Teraz mieszkam w przytulisku. Ciocie mówią, że jestem dzielna i ładnie sobie radzę, ale czasem robi mi się bardzo smutno. Jestem sama, a marzę, żeby ktoś mnie kochał i przytulał tak, jak moje rodzeństwo. Chciałabym mieć swojego człowieka, który będzie do mnie mówił ciepłym głosem, głaskał mnie po główce i mówił: „Łatka, już jesteś w domu”.
To są moje pierwsze święta. Słyszałam od innych kotków, że wtedy chodzi Mikołaj.
Dlatego… pomyślałam, że też mogę napisać list.
Moje marzenia są malutkie, ale bardzo ważne:
– jedzonko bezzbożowe suche lub mokre
– wędka lub laserek do zabawy, żeby ciocie mogły bawić się ze mną częściej, bo tylko wtedy czuję się naprawdę szczęśliwa
- papier kuchenny, żeby ciocie mogły sprzątać
A tak naprawdę… największym marzeniem jest to, aby kolejne święta spędzić już w swoim własnym domku, z kimś, kto pokocha mnie całym serduszkiem. Chciałabym w końcu poczuć prawdziwą magię świąt — magię bycia czyjąś koteczką.
Dziękuję, że przeczytałeś mój list.
Twoja mała, dzielna Łatka
Święty Mikołaj Ewa M Ewa
