List do Świętego Mikołaja nr 16/2025
Kochany Mikołaju 
Pisze do Ciebie mała Bibi. Mam dopiero roczek, ale w moim małym życiu wydarzyło się więcej, niż niejednemu dorosłemu kotu. Kiedy byłam maleńkim kociątkiem, znaleziono mnie leżącą w kałuży, przemarzniętą i tak słabiutką, że ledwo czułam własne łapki. Nie mogłam chodzić ani utrzymać równowagi — pełzałam jak mały robaczek, próbując dostać się choć kawałek dalej, by ktoś mnie zauważył. Mówili, że jestem „kiwaczkiem”, bo moja główka i ciałko nie zawsze chciały współpracować z tym, co miałam w serduszku.
Ale wiesz co, Mikołaju? Udało się. Ktoś mnie podniósł, przytulił i dał szansę. Dzięki opiece i miłości dziś jestem dużo silniejsza. Mieszkam teraz w domu tymczasowym, gdzie mam swoje ulubione miejsce i ludzi, którzy mnie kochają. Nadal trochę się kiwam, ale już nie pełzam — teraz biegam, skaczę i dokazuję, jak przystało na młodego, ciekawskiego kota.
Mam jednak kilka świątecznych marzeń. Dużo jem… naprawdę dużo! Podobno to dlatego, że mój organizm potrzebuje siły. Więc jeśli mógłbyś, Mikołaju, proszę o pyszne jedzonko, żebym mogła dalej rosnąć i nabierać energii. Marzy mi się też zabawka, która może być najgłośniejsza na świecie. Wcale mi hałas nie przeszkadza, bo ja… nie słyszę. Ale dzięki takiej głośnej zabawce domownicy wiedzieliby, że właśnie wstałam, biegam i bawię się w najlepsze. Bardzo by ich to ucieszyło 
Wiesz, czasem też zaczepiam inne kotki z domu, bo jestem mała i zabawowa, a one wolą drzemki niż moje szalone pomysły. Dlatego taka zabawka pomogłaby mi spożytkować energię, zamiast męczyć moich kocich przyjaciół 
Drogi Mikołaju, wiem, że masz dużo pracy, ale jeśli moje małe prośby dotrą do Ciebie między płatkami śniegu, obiecuję, że będę bawić się tak radośnie, że uszczęśliwię cały dom.
Twoja dzielna i zawsze pełna wigoru
Bibi
Święty Mikołaj Klaudia Janiszewska
Święty Mikołaj Weronika Górna
